Co tydzień znajdowałem na grobie mojego ojca rękawiczki dziecięce – Pewnego dnia spotkałem tam nastolatka

Stało się to obsesją. W następnym tygodniu przybyłem wcześniej niż zwykle, na długo zanim słońce schowało się za drzewami.

Gdy szedłem przez cmentarz, serce waliło mi jak szalone. Część mnie zastanawiała się, czy znajdę jeszcze jedną parę rękawiczek.

Ale zamiast tego znalazłam chłopca.

Wyglądał na 13-latka i stał przed grobem mojego ojca. Był chudy, jego ubranie było lekko zniszczone, a w małych dłoniach trzymał kolejną parę rękawiczek.

Tym razem były fioletowe. Zamarłem.

Jeszcze mnie nie zauważył. Wpatrywał się w grób, przestępując z nogi na nogę, a jego palce zaciskały się na rękawicach, jakby miały coś oznaczać.

Zrobiłem kolejny krok, a moje buty chrzęściły na żwirze. Podniósł głowę. Jego oczy się rozszerzyły. Odwrócił się, żeby wyjść.

„Hej, czekaj!” „Krzyknąłem, przyspieszając kroku.

Zawahał się, ale mocniej zacisnął rękawice. Dostrzegłam niezdecydowanie na jego twarzy i złagodziłam swój głos. „Chcę po prostu porozmawiać. »

Chłopiec pozostał nieruchomy.

Zatrzymałem się kilka metrów dalej, nie chcąc go przestraszyć.

„Zostawiłeś rękawiczki, prawda?” Jak masz na imię? „, zapytałem go.

Przez chwilę nie odpowiadał. Potem w końcu, cichym, niepewnym głosem, powiedział: „Lucas”.

Wziąłem głęboki oddech i spojrzałem na parę, którą trzymał. Wydały mi się dziwnie znajome – fioletowa wełna, małe szwy. Miałem ból brzucha.

Drżącymi rękami chwyciłem rękawice. Gdy tylko moje palce dotknęły miękkiej tkaniny, zalała mnie fala wspomnień. Nosiłam je jako dziecko, wiele lat temu.

„Należały do ​​mnie” – wyszeptałem.

„Tak” – odpowiedział. „Twój ojciec dał mi je dwa lata temu. Tej zimy było bardzo zimno, a ja nie miałem rękawiczek. Moje ręce były zamarznięte. »

Z trudem przełykam ślinę. Nawet po tym wszystkim, nawet po moim odejściu, tata nadal troszczył się o innych.

Lucas kontynuował. „Potem zaczął spędzać ze mną czas. Nauczył mnie robić na drutach. Powiedział, że ważne jest, aby umieć wytwarzać rzeczy rękami. »

Powstrzymałam łzy. „Czy on cię uczył?” »

Lucas kiwa głową. ” Tak. Zacząłem szyć rękawiczki, szaliki, czapki i inne drobne rzeczy, żeby sprzedawać je sąsiadom. W ten sposób pomagam swojej rodzinie. „Spojrzał w dół, a potem znowu na mnie. „Chciałem je tu dla niego zostawić. Myślę… że może by go to uszczęśliwiło. »

Łzy napłynęły mi do oczu.

„Lucas” – powiedziałem, wycierając twarz. „Czy pozwolisz mi to kupić?” »

Zmarszczył brwi. “Po co? »

„Ponieważ” – powiedziałem. „Kiedyś były moje. I odtąd były jego. Ja po prostu… muszę je odzyskać. »

Lucas uśmiechnął się i pokręcił głową.

„Nie musisz ich kupować” – powiedział. „Są twoje. » Wcisnął mi rękawiczki w dłonie.

Przytuliłam je do piersi, a łzy spływały mi po policzkach.

„On cię kochał” – powiedział cicho Lucas. „On ci wybaczył dawno temu. Miał tylko nadzieję, że ty również mu ​​wybaczyłaś. »

Wydałam z siebie szloch.